نگارِ جان
در روزگار ما، آدميانِ خسته از زمانه در انديشه‌شان به دنبال کسي مي‌گردند تا بتوان به وسيله آن راه تکامل را طي کرد.
چراغ پر فروغ خاتم انبياء الهي ،صلي الله عليه و آله وسلم، که خلقت افلاک طفيل وجود اوست بالاترين سرمايه سعادت هر انسان انديشمند است. مرور کردار آن دردانه‌ی پروردگار، جان را طراوت و روح را تعالي مي‌بخشد.
محمد، صلي الله عليه و آله و سلم، که جان عالميان به فدايش آن قدر قامت تواضع مي‌افراشت که در مقابل هر آزاده و بنده‌اي که براي کاري مي‌آمدند برمي‌خاست، و او را بدرقه مي‌کرد و گاهي عباي مبارک خويش را براي ايشان پهن مي‌نمود.
(مناقب ابن شهر آشوب 1/190 ـ 192)
حضرت خاتم النيين، صلي الله عليه و آله و سلم، هرگز در مجلس نمي‌نشست و برنمي‌خواست مگر با ياد پروردگار، هنگام ورود به مجلس هر جا که خالي بود مي‌نشست، چنان معاشرت مي‌نمود که هر کس گمان مي‌برد گرامي‌ترين فرد نزد اوست.
(عيون اخبار الرضا، 1/ 316 ـ 319)
رسول گرامي اسلام، صلي الله عليه و آله و سلم، با همسرانش اين چنين بود که هر چه آماده مي‌کردند تناول مي‌نمود و هديه را هر چند به نوشيدن جرعه‌اي از شير بود مي‌پذيرفت.
(مناقب ابن شهر آشوب، ج1، ص 190 ـ 192)
رسول خدا، صلي الله عليه و آله و سلم، معمولاً سکوت را برمي‌گزيد، سکوت او يا از روي حلم بود يا پرهيز از ضرر يا نگهداشتن ارزش ديگران و يا براي تفکر.
(مکارم الاخلاق،‌ ص 11 ـ 15)